Anastazja Lwowa

[Kannagi]

- Nikłe - stwierdził Simone, ochoczo jedząc swój makaron. - Wiesz, banda aniołów pilnuje okolicy. Jak coś zobaczą to dadzą nam znać i zwiejemy... A jak nie, to mamy tu własny schron przeciwatomowy, gdzie da się przeczekać trzecią wojnę światową. Nie denerwuj się tak. - Uśmiechnął się do niej. - Ja się nie boję ataku, ja tylko latam z bronią od siódmego roku życia i widziałem za dużo wojen. To już takie zboczenie. Nic nam nie będzie, serio.

[Bloo]

- Banda aniołów? – mruknęła, nie mogąc powstrzymać tej odrobiny ironii. Uśmiechnęła się jednak znacznie spokojniej. – Jak to się stało, że od dziecka nosisz broń? Dorastałeś gdzieś na bliskim wschodzie? Jeśli mogę zapytać... – Spojrzała na niego uważnie.

[Kannagi]

- Moi rodzice byli szurnięci - wyjaśnił beztrosko Simone. - Bliski Wschód, Czarna Afryka, Azja, Ameryka Południowa... Moja matka głosiła Dobrą Nowinę, ojciec był najemnikiem. Moje trzy siostry siedzą w klasztorach. - Wzruszył lekko ramionami. - Nie widziałem ich... Z dwadzieścia lat, myślę. Pewnie wierzą, że nie żyję. - Parsknął cicho. - Moja matka też była zakonnicą, jak się później dowiedziałem, ale one już wtedy dawno siedziały za murem, a moi rodzice nie żyli, więc nie miałem nawet jak ich tym powkurwiać. Jedz, bo stygnie.

[Bloo]

Anastazja zabrała się za resztkę swojego spaghetti, spoglądając na Simona z zainteresowaniem.
- Wychodzi na to, że życie raczej cię nie rozpieszczało - stwierdziła w końcu, zbierając swój pusty talerz ze stołu. Zmywanie naczyń wydało jej się nagle bardzo kojącym zajęciem. - Nie chciałbyś odnowić kontaktów z siostrami? - rzuciła nieco mechanicznie, nie zastanawiając się nawet nad stosownością swojego pytania.

[Kannagi]

- A po co? - Zdziwił się mężczyzna. - Nie mamy ze sobą nic wspólnego oprócz krwi. A ta ma znaczenie dopiero, jak jest jakaś więź. - Wzruszył lekko ramionami. - Ne obchodzimy siebie wzajemnie. Nie tak jak ty i Hope. - Uśmiechnął się lekko. - Ona cię kocha, oddałaby za ciebie życie. Ale kocha ciebie, jesteście rodziną, ale nie tylko z musu, że macie tych samych rodziców. Wiesz, o czym mówię?

[Bloo]

Uśmiechnęła się pod nosem, starannie zmywając talerze i odkładając je na suszarkę. Jednocześnie dopadł ją jakiś irracjonalny smutek. Miała wrażenie, że Nadia jest gdzieś bardzo daleko i nigdy nie uda jej się dosięgnąć siostry. Poczuła się tak, jakby kochała ją za mało, jakby nie była w stanie odwzajemniać jej się niczym innym jak tylko problemami.
Wytarła ściereczką dłonie i uśmiechnęła się do Simona.
- Jasne – odpowiedziała. – Będziesz się nią opiekował, prawda? Kiedy wyjadę... Nie pozwolisz, żeby stało jej się cokolwiek złego.

[Kannagi]

Simone zdziwił się wyraźnie.
- A to ona nie jedzie z tobą? - spytał, unosząc wysoko brwi. - Gdy rozmawiałem z nią o tym, nie brzmiała jak ktoś, kto ma zamiar się z tobą rozstawać... Jest nieco nadopiekuńcza, nie? - Uśmiechnął się lekko. - Zresztą, kto wie, może ja się też stąd zabiorę... Może zabierzemy się większą grupą. Nowy Jork przestaje być dla nas bezpieczny. Zobaczymy, jaka zapadnie decyzja.

[Bloo]

Spojrzała na niego z niemniejszym zdziwieniem.
- W takim razie ja odebrałam to zupełnie inaczej – stwierdziła. – Ale to dobrze słyszeć. – Naprawdę jej ulżyło. Nawet jeśli miała rzucić tu wszystko i wyjechać, cieszyła się, że chociaż Nadia będzie w pobliżu. – Naprawdę. Martwię się o nią... – dodała ze zrezygnowaniem.

[Kannagi]

- Czemu? - Zdziwił się Simone. - Hope radzi sobie świetnie. Ze wszystkim... - Zmarszczył lekko brwi. - No, może oprócz własnego temperamentu, ale ona chyba wierzy, że to problem innych, a nie jej. No i mogłaby sobie kogoś znaleźć. - Zmieszał się nieco i odchrząknął. - Właśnie. Zostawiasz tu tylko przyjaciół czy...?

[Bloo]

Nastka spojrzała na niego uważnie, ale zaraz uśmiechnęła się ciepło.
- Dlaczego ty się o nią nie postarasz? – zapytała nieco zaczepnie. - I tak, mam tu tylko przyjaciół – dodała. – Ale z ich powodu trudno mi będzie opuścić Nowy Jork. Choć zdaje się, że powinnam pomyśleć o tym, że w tej sytuacji będą bezpieczniejsi z dala ode mnie. – Westchnęła ciężko.

[Kannagi]

Parsknął.
- Mam trzydzieści dziewięć lat. - Sięgnął do kieszeni po papierosy. - Piję, palę, ćpam, zabijam. Od małego jestem na wojnie. Czy ja wyglądam ci na kogoś, kto nadaje się dla jakiejkolwiek baby? - Wzruszył ramionami. - Zresztą, Hope też jest żołnierz. Wiesz, że wyniosła mnie kiedyś jak zdychałem? - Zerknął na nią. - Mam u niej dług. A ona ma dług u mnie. - Uśmiechnął się lekko. - Palisz?

[Bloo]

Potrząsnęła głową.
- Już nie – odparła, choć pokusa sięgnięcia po papierosa uderzyła w nią z niespodziewanie wielka siłą. Nastka jednak nie miała zamiaru poddać się odległemu głosowi dawnego nałogu, potraktowała to jako mały sprawdzian swoje woli. – I wolałabym do tego nie wracać. – Uśmiechnęła się szerzej. – A ty się tak nie wzbraniaj. Moja siostra jest silną kobietą i potrzebuje faceta z jajami. Sprawisz wrażenie, że masz jaja, więc nie zmarnuj tego. – Wzruszyła lekko ramionami, zdzwoniona, że naprawdę udało jej się żartować. Choć prawdę mówiąc, nie miałaby chyba nic przeciwko, gdyby Simon zalecał się do Nadii. To mogłoby być nawet zabawne. – Pójdę się przebrać? Łażenie w piżamie jest dość... niekomfortowe. – Z tymi słowami ruszyła do wyjścia.

[Kannagi]

- Czekaj. - Simone dopił herbaty i wstał energicznie. - Lepiej się nie rozdzielać - wyjaśnił, idąc za nią. - Nie będę podglądał, ale wybacz, nie pozwolę ci łazić samej po domu. - Uśmiechnął się nieco krzywo. - Nasi Skrzydlaci kumple obiecali, że nas ostrzegą w razie czego... Ale wiesz, jestem paranoikiem.

[Bloo]

- Właśnie widzę – odparła, uśmiechając się przy tym lekko. – Coś mi się wydaje, że nie powiedziałeś mi wszystkiego, co dotyczy naszego teoretycznego bezpieczeństwa w tym miejscu, ale niech będzie, że nie będę naciskać na wyjaśnienia. - Westchnęła.
Wróciła do pokoju, zmuszając Simona, by przez chwilę został za uchylonymi drzwiami. Przebrała się szybko w to, co udało jej się wygrzebać z szafy, a co nie było piżamą. Nadia przynajmniej postarała się o wygodne dżinsy i koszulę. Poczuła się niemal zdrowa

______
Sorki, pozwoliłam sobie na ociupinę samowolki. Zapomnę Ci powiedzieć, a mam nadzieję, że nie jest to zbyt bezczelne naruszenie praw MG ;D

[Kannagi]

[Bloo]

Westchnęła i wzruszyła ramionami.
- Bywało gorzej – mruknęła. – I wybacz, może później. Właśnie wzięłam kąpiel i objadłam się do granic przyzwoitości. – Uśmiechnęła się lekko. – Ale później nie mam nic przeciwko. Będę potrzebowała sporo sobie przypomnieć. W liceum chodziłam na szermierkę, to było niezłe. Ale obawiam się, że nikt się ze mną nie będzie bawił na szpady. Strzelnica brzmi nieźle na sam początek. – Wiedziała, że mówi trochę nieskładnie, ale powoli wracał jej entuzjazm, a wtedy miał sto pomysłów na minutę.

[Kannagi]

Zamyślił się.
- Nie mamy tu strzelnicy...- powiedział w końcu powoli. - Ale myślę, że możemy pobawić się bronią. Chodź ze mną do piwnicy. - Uśmiechnął się i zaczął ją prowadzić wgłąb domostwa. - Sami ją remontowaliśmy. Jak zgadniesz, co zrobiła Hope, skoczę do sklepu po lody. Wolałbym piwo, ale podejrzewam, że ci jeszcze nie wolno.

[Bloo]

Poszła za nim, bo i tak nie miała nic innego do roboty, a bezczynne siedzenie i czekanie, aż Nadia wróci zupełnie jej się nie widziało. Nie potrafiła usiedzieć w miejscu – chyba, że akurat pochłaniała ją jakaś lektura, w innym przypadku dostawała do głowy po godzinie.
- Piwo byłoby w sam raz, ale masz rację, raczej mi nie wolno – przyznała. – Wyobrażam już sobie, jakie cuda tam natworzyliście – dodała rozweselonym tonem, przyspieszając kroku, by nadążyć za Simonem.

[Mela]

Do piwnicy prowadziły strome schody. Aby wejść do pomieszczenia należało rozsunąć drzwi zdobione motywami geometrycznymi. Wtedy przed odwiedzającym rozpościerało się pomieszczenie przedzielone to tu, to tam szklanymi ściankami, na których pojawiały się te same zdobienia. Przy ścianach ustawiono biurka wraz z wygodnymi krzesłami na kółkach. Przy bocznych ścianach stały szafy oraz regały z książkami i teczkami. Pośrodku pomieszczenia stała sporej wielkości sofa, a na niej ułożone kolorowe poduszki. Choć nie było tu okien, pomieszczenie nie wydawało się ponure – oświetlone delikatnym światłem sprawiało wrażenie przestrzennego i przytulnego. Piwnicę rzeczywiście porządnie odnowiono. Podłogi wyłożono kafelkami. Nie wyniesiono jednak wszystkich szpargałów, które zalegały tutaj dotychczas. Z otwartych skrzyń wychodziły różne przedmioty, a na długim stole ułożono prawdziwą kolekcję broni białej. Srebrne ostrza lśniły w świetle. W kątach nadal stały kartony, tyle że zamknięte i poopisywane. Widniało na nich jednak tyle tekstu, że bardziej utrudniało to odszyfrowanie ich zawartości, niż ułatwiało.

[Bloo]

Anastazja rozglądała się z ciekawością. Musiała przyznać, że ładny tu sobie urządzili kąt. Wyglądało na to, że od dłuższego czasu muszą być gośćmi księdza.
- Zrobiliście tu kawał dobrej roboty – stwierdziła, nie kryjąc podziwu. Podeszła do stołu, na którym leżała kolekcja broni białej. Przypomniała sobie zajęcia z szermierki, na które chodziła razem z Ruby. To były miłe wspomnienia. – Rozumiem, że to wasza baza. – Spojrzała na Simona z uśmiechem. – I pewnie macie tu centrum dowodzenia, gdzie trzeba wcisnąć tajemniczy guzik, żeby ściana odwróciła się i odsłoniła supernowoczesne komputery, monitorujące cały świat.

[Kannagi]

- Komputer jest tutaj. - Simone otworzył drzwi jednej z szaf, odsłaniając jeden olbrzymi monitor i otaczające go osiem mniejszych. - I to tylko filia, nie zapominaj. A na dysku mamy wszystkie części Simsów, jakbyś była zainteresowana. - Zerknął na nią i uśmiechnął się ledwo zauważalnie. - Chyba że wolisz coś... ambitniejszego. Albo przynajmniej mniej upośledzającego.

[Bloo]

- Simy są nudne – odparowała zgodnie z własną prawdą. Nie miała cierpliwości do takich gier. Prawdę mówiąc komputer zazwyczaj służył jej tylko do pracy, albo do kontaktu ze znajomymi. – Chyba zdana jestem na to drugie – stwierdziła, a potem jej wzrok znów padł na kolekcję broni. – Używacie ich, czy są tu tylko w celach kolekcjonersko-zdobniczych?

[Kannagi]

Simone zerknął w tamtą stronę, a potem parsknął śmiechem.
- Oczywiście, że używamy. - Podszedł do stołu. - Twoja siostra lubi... Takie różne awantury. Pojedynki, machanie bronią... - Wyciągnął szablę i machnął nią na próbę. - Potrafi robić to widowiskowo i chwała jej za to. - Spojrzał na Nastkę. - Ja jestem w tym beznadziejny, jeśli mam być szczery. Ale jeśli pytasz o to, kto sprawniej zabija... - Parsknął cicho. - Skuteczność jest najważniejsza, moim zdaniem. Bardziej się przydaje.

[Bloo]

Uniosła brwi w wyrazie uprzejmego zdziwienia.
- Walczycie z demonami bronią białą, wysadzacie wieżowce w środku miasta – wyliczyła. – Wygląda na to, że Bóg wrócił do gromienia ludzi ogniem i mieczem – dodała, odchodząc od stołu. Nieoczekiwanie straciła cały zapał. Nie bardzo wiedziała, o co jeszcze może spytać, a miała zdecydowanie dość krwawych opowieści. Nie chciała myśleć o tym, ile dusz Nadzieja miała na sumieniu.

[Kannagi]

- Nie Bóg. My - poprawił ją spokojnie. - Pójdziemy za to do piekła. - Odłożył szablę na miejsce. - Będziemy się tam smażyć... Ale wiesz, wierzymy, że to ma sens. - Opadł na sofę. - Jeśli zło przez nas uczynione może pomóc innym, jeśli możemy dać im szczęście lub nakłonić by czynili dobrze... - Uśmiechnął się kwaśno. - To nasza pokuta.

[Bloo]

- To chyba gorzej – odpowiedziała. – Jak chcesz siłą ludzi nakłonić do czynienia dobra? Nie wydaje mi się, żeby te dwie rzeczy szły w parze ze sobą. No, ale każdy wierzy w co wierzy – stwierdziła, wzruszając ramionami. – Nie muszę rozumieć waszego postępowania, chociaż wolałabym, żeby Nadia nie mordowała... Z dobrych czy złych pobudek.

[Kannagi]

- Nie chodzi o zmuszanie ich do tego siłą - mruknął Simone i wzruszył ramionami. - Dbamy o to by mieli do tego mniej okazji. Pozbywamy się sekt, niebezpiecznych guru... Zwalczamy takich, z którymi prawo sobie nie radzi, a którzy namawiają do złego. - Skrzywił się. - Nadal jest nas za mało by wytępić całe cholerstwo... I nie to, że chcemy wytępić całe zło, bo się nie da. Jednak że Jasność sobie to tak umaniła, że demony mogą bardziej bezpośrednio wpływać na ludzi, a aniołom nie wolno, próbujemy wyrównać szanse.
- Nie tłumacz jej tego, Simone. - Od strony drzwi dobiegł je znudzony głos Nadii. Starsza Lwowa stała oparta o framugę i wyglądała, jakby odklejenie się od niej miało zaowocować bliższym spotkaniem z podłogą. - Wiesz dobrze, że nie ma szansy by zrozumiała.
- Po tym co przeszła? - spytał mężczyzna, patrząc na nią z lekkim zdziwieniem.
- Najwyraźniej udało nam się uratować nie tylko jej ciało - odparła obojętnie Nadzieja. Przeniosła wzrok na Nastkę. - Wybacz. Byłam pewna, że mówiłam mu by trzymał gębę na kłódkę...
- Bo mówiłaś - podpowiedział uczynnie Simone.

[Bloo]

Anastazja odwróciła się gwałtownie w stronę, z której dobiegł ją głos siostry. Przez chwilę była wściekła za te słowa, ale złość szybko ustąpiła miejsca uldze i radości, która wbrew wszelkim zamierzeniom przybrał postać łez i spłynęła po policzkach dziewczyny.
Nie zastanawiała się wiele. W kolejnej sekundzie była już przy siostrze, wieszając się jej na szyi, ale jednocześnie uważając, żeby nie zrobić jej krzywdy – bo nie wyglądała zbyt dobrze. Najważniejsze jednak, że wróciła cała. Chciała coś powiedzieć, ale słowa utknęły jej gdzieś w gardle.

[Kannagi]

Nadzieja parsknęła cicho i objęła ją mocno.
- Dobrze, już dobrze. - Poklepała siostrę po plecach. - Nic mi nie jest, ty też widzę wydobrzałaś... Nakarmił cię chociaż ten dureń czy zapomniał?
Simone wydał z siebie dźwięk na poły oburzony, na poły rozbawiony.

[Bloo]

- Objadłam się – wymamrotała nieco niewyraźnie gdzieś w szyję siostry. Spróbowała się opanować. Myślała, że trzyma się już całkiem dobrze, ale chyba nie do końca to było prawdą. – Wszystko w porządku? – odsunęła się nieznacznie i spojrzała Nadii w twarz, próbując ocenić, czy faktycznie nic jej nie jest. – Nie wyglądasz najlepiej – dodała.